جاناتان آیو بزرگ (مدیر بخش طراحی صنعتی شرکت اپل) در فیلم معرفی نسل دوم آی‌مک می‌گفت: «حل کردن مشکلات طراحی یک کار است، اما کار خیلی خیلی سخت‌تر شخصیت دادن به یک محصول است».

آخرین ساخته پیکسار به نام رتتویی را دیدم – به لطف دوستم عادل. گام بزرگی است در فن انیمیشن و گرافیک رایانه‌ای، و از پیکسار چیزی به غیر از این توقع نیست. شاید بدانید که این شرکت سازنده اولین فیلم بلند سینمایی تمام دیجتالی است (قصه‌ی اسباب بازی)، علاوه بر آن سازنده نرم‌افزار رندرمن است که یکی از ارکان پرداخت دیجیتالی سینمایی و مانند آن محسوب می‌شود.

تلاش‌هایی در ساخت این فیلم شده که شنیدنش با گوش ما به افسانه شبیه است. این که بدن شخصیت اصلی یک میلیون و صد و پنجاه مو دارد، انیماتورها تحت نظر آشپزهای زبده دوره‌هایی دیده‌اند، تلاش‌های زیادی شده که غذاهایی که نشان داده می‌شود خوشمزه به نظر آید و ...

اما من چرا رتتویی را می‌ستایم؟ چون صحنه صحنه این فیلم جان و شخصیت دارد، و این جاست که به حرف جاناتان آیو می‌رسیم، سخت‌ترین قسمت کار روح بخشیدن به اثر است. آخرین فانتزی هزار جور فن و فنون داشت اما روح نداشت، برای همین فیلم کسالت‌بار و چرتی از کار درآمد. اما آثار پیکسار بعد از چند دقیقه بیننده را در مشت خود می‌گیرند (از سه سال به بالا، فرقی ندارد). 

به نظر من آثاری چون رتتویی به این علت جان دارند که در ساخت آن از جان مایه گذاشته شده، بدون شوخی.