یادم می‌آید که در یکی از قسمت‌های سریال هزاردستان (ساخته‌ی مرحوم علی حاتمی)، صحنه‌ای بود از نایابی نان در آن زمان تهران و ازدحام مردم گرسنه در نانوایی. خان مظفر پدیدار و علت ماجرا را از نانوایی جویا شد؛ نانوا توضیح داد که آرد نیست و... خان مظفر پاسخی به نانوا داد که مضمونش هیچ گاه از ذهنم نرفته: اگر آرد باشد و آب و آتش، همه نانوا هستند. اما نانوای حقیقی آن است که در دوران مضیقه دست مردم نان دهد.

زمانی که به نظر می‌آید که چیزها آن‌طوری که باید نیستند و بدبیاری‌ها پشت سرهم می‌آید، گاهی این صحنه به یادم می‌آید؛ و با خودم می‌گویم: «هنگامی که همه چیز بر وفق مراد باشد، همگان خوب و خوشحالند، عمل مرد را در روزگار سخت است که شخصیت او را هویدا می‌کند».