برای نخریدن آی‌فون اپل سه دلیل داشتم:

۱. امکان نوشتن برنامه برای آن وجود ندارد، بنابر این کاربر به برنامه‌هایی که اپل عرضه می‌کند، محدود است.

۲. حافظه‌ی آن کم است. به نظرم چنین دستگاهی حداقل باید سی و دو گیگا حافظه داشته باشد.

۳. یک گوشی تحت قرارداد است و برای استفاده‌ی آزاد از آن باید قفلش را شکست؛ این کار عوارض و محدویت‌هایی دارد.

دیروز پس از مدت‌ها انتظار، اپل محیط و کتابخانه‌هایی برای برنامه‌نویسان عرضه کرد تا با استفاده از آن‌ها بتوان برای آی‌فون برنامه نوشت. این خبر خوبی است و از این پس شاهد اجرا شدن برنامه‌های متنوع روی قوی‌ترین سیستم‌عامل دستگاه‌های موبایل خواهیم بود (اواس تن موبایل). مطمئن هستم که به زودی نسخه‌های کوچک برنامه‌های اداری سر و کله‌شان پیدا می‌شود، برنامه‌هایی که بتوانند فایل‌های آفیس را بخوانند و ویرایش کنند. سپس نوبت روشن شدن تکلیف گونه‌های فایلی استاندارد مثل پی‌دی‌اف و فلش خواهد رسید و بعد برنامه‌های مدیریت زمان و تنظیم کارهای شخصی. با توجه به رابط کاربری خلاق آی‌فون (رابط لمسی) و سنسورهایی که در آن به کار رفته، این دستگاه برای بازی هم خیلی مناسب و هیجان انگیز است؛ بنابر بازی‌های جذابی هم روی آن خواهیم دید. این‌ها البته پیش‌بینی‌های خام من است، تردید ندارم که برنامه‌سازان باهوش و خلاق چیزهایی برای آی‌فون خواهند ساخت که لبخند بر همه بنشاند.

سه دلیل من به دو دلیل تقلیل یافت. فکر می‌کنم برای حذف دو دلیل دیگر باید حداقل یک سال صبر کرد.