تبليغاتX
بودن و مجازی بودن - آینده‌ی مبهم
اگر می‌توانستم خلاصه کنمِ این قدر نمی‌نوشتم - بتا ۱

عکس از هادی. متروی تهران مسیر شمال به جنوب.

استفاده از انواع ابزارهای دیجیتال (تلفن‌همراه، پخش‌کننده موسیقی یا فیلم، رایانه‌های گوناگون و...) با سرعت سرسام‌آوری شایع شده‌است. تصور آینده‌ی رابطه‌ی انسان با ابزارهای دیجیتال واقعا غامض است. این ابزارها در دراز مدت چه تاثیری بر روی روان آدمیان خواهند گذاشت؟ یک پاسخ این است که ارتباطات اجتماعی رو در رو را کاهش می‌دهند، از طرف دیگر می‌گویند که این ابزارها فاصله‌ها را کم و دنیا را کوچک کرده است. جمع‌کردن این دو دشوار است.

گاهی در خبرها می‌خوانیم که تحلیل‌گران می‌گویند که کسانی که در چت روی‌خط استادند، هنگام خرید یک سطل ماست مشکل دارند. نوجوانانی که شبانه‌روز به بازی‌های رایانه‌ای خشن می‌پردازند ممکن است که شخصیت‌شان به خشونت عملی گرایش پیدا کند. کودکانی که بدون نظارت با اینترنت کار کنند شاید قربانی سوءاستفاده ج‌ن‌س‌ی شوند...

البته این‌ها روی تاریک قضیه است، این فناوری‌های جدید برکات فراوان هم داشته و دارد. اما سوال من سر جای خود باقی است: انس با ابزارهای دیجیتال روی انسان چه تاثیری روی می‌گذارد؟

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386ساعت 0:15  توسط هادی  |