بعد از این که آدمی فوت می‌شود، چیزی که از او می‌ماند بدنش است که اگر از آن سودی برده نشود (مثل استفاده از اعضاء و...) صرفا یک توده به هم پیوسته زباله است که برای اذیت نشدن افراد باید زیر خاک دفن شود.

برای همین من از درک کسانی که خود را روی  جنازه می‌اندازند و یا در غسالخانه آخرین بازدید را می‌کنند، کمی مشکل دارم. ما بدن نیستیم، بدن نمادی از ماست برای دیگران، ارتباط بدن و روح مشخص نیست، ارتباط روح و روان یا روان با مغز هم شاید چندان روشن نباشد، بدن روی روح ما تاثیرات بسیار آب‌زیرکاهی دارد و در ضمن بشر عاشق نمادها و نشانه‌هاست...

حکایت پیچیده‌تر از اینی است که ابتدا به نظر می‌آید.