فرهاد جعفری در مطلبی روان برای نخستین بار مشروح ماجرای حذفش را از فهرست انتخاب‌شدگان مجلس شورای اسلامی از شهر مشهد (در سال۱۳۷۴)، تعریف کرده‌است. این مطلب برگ مهمی را از تاریخ وقایع سیاسی سی سال اخیر بازگو می‌کند؛ بنابر این خواندش توصیه می‌شود.

لحظه‌هایی که آدم‌ها را آشکار می‌کند کم نیست، اما بسیار زودگذر است. تجسس در احوال اشخاص را دوست ندارم اما این لحظات را به نحو عجیبی پاس می‌دارم. چون در خلاصه‌ترین صورت بیشترین اطلاعات را می‌دهند، البته اگر چشمانت را باز نگه‌داری: یک نگاه، یک باز دم، یک آن سکوت، یک خنده...

شاید برای همین است که عکس‌های پرتره را این قدر دوست دارم، خصوصا اگر موضوع آن آدم‌های عادی و عکاس کارش را بلد باشد. و شاید برای همین بود که زمانی از عکس‌گرفتن فراری بودم و حالا با آن خیلی راحت نیستم؛ بیشتر دوست دارم عکس بگیرم تا عکسم را بگیرند.

اما خیلی کمتر از آن‌چه فکر می‌کنیم انگیزه‌های قوی داریم.

فرهاد جعفری برای پست «ای کسی که شنیدنی او را باز ندارد از شنیدن دیگر» پاسخی آماده کرد که در این وبلاگ نیز منتشر شد. در پایان نوشته‌ی او توضیح دادم که باید پست مرا با چشم دیگری دید. اگر کمی دقت نظر داشته باشیم، چند نکته‌ی آشکار واضح به نظر می‌رسد:

۱. عنوان آن فرازی از دعای جوشن کبیر است. چنین مدخلی نشان می‌دهد که فضا، چه گونه فضایی است.
۲. با جمله‌ی «لا حول و لا قوه...» پایان می‌یابد. چنین پایانی گویای این است که نویسنده جایگاه، اندیشه و عملکرد خود در این دنیا را چگونه ارزیابی می‌کند.
۳. دست آخر این که اگر توجه اندکی به متن دعاها، مناجات‌ها، نقل‌های مذهبی و امثال آن کنیم، درمی‌یابیم که کوچک و خوار دیدن خود در برابر ذات هستی‌بخش، قسمت مهمی از این متون را تشکیل می‌دهد. همان طور که قسمت‌های دیگری از آن‌ها سعی در توصیف گوشه‌ای از عظمت لایتناهی پروردگار دارد.

اما گمان می‌کنم فرهاد در پاسخ بلندش به این نکات توجه نداشته، شاید هم داشته اما نظرش این‌چنین بوده است.

روز بعد از انتشار پاسخ او، با حالی دیگر و اندیشه‌ای دیگر، پست «تو نمی‌توانی مرا تربیت کنی» را نوشتم. متاسفانه به این نکته توجه نداشتم که توالی این دو پست ممکن است در بعضی از اذهان متبادر کند که یکی پاسخ به دیگری است. ذهن فرهاد و یکی دیگر  خوانندگان این چنین پنداشتند و من برای رفع سوتفاهم با فرهاد تماس گرفتم و گفتم که چنین پنداری مطابق با قصد من نیست. او گفت که در حال آماده‌کردن متنی در پاسخ نوشته‌ی من است. از او خواستم که نوشته‌اش را تمام کند و زحمتش را نیمه نگذارد. او متن را کامل و برای من نیز ارسال کرد، اما چون ظاهرا شامل دو نسخه است که یکی از آن‌ها به دست من نرسیده، و همچنین پرهیز از دوباره‌کاری و کش نیاوردن موضوع، از شما دعوت می‌کنم که اگر مایل هستید، این پاسخ را در وب‌سایت شخصی فرهاد بخوانید (فقط یک کلید زحمت دارد).

«تو نمی‌توانی مرا تربیت کنی» هیچ ربطی به پاسخ اولیه‌ی فرهاد ندارد. اگر بخواهم زمانی به کسی پاسخ بدهم به شکل مستقیم این کار را می‌کنم. این وبلاگ را محل نزاع نمی‌دانم، البته از نظرات خوانندگان و دوستانم سود می‌برم و قدردان‌شان هستم. اما پاسخ‌دادن به نظرات را چندان نمی‌پسندم، مگر این که احساس کنم سوءتفاهمی در برداشت بوده که رفع آن اساسی است.

از دراز نفسی‌ام عذر می‌خواهم و از فرهاد برای وقت‌هایی که برای این وبلاگ می‌گذارد، تشکر می‌کنم.

ببین؛ قصه‌ی قسمتی از یک زندگی را می‌گویم تا شاید روشن بشی: هشت‌نه ساله که بودم، به ایران آمدیم. پدرم پزشک از اروپا آمده و مادرم زنی جوان و قشنگ بود، یکی به سینما و فرهنگ علاقه‌ و آن یکی نقاشی کردن را دوست داشت، از خارج هم که آمده بودیم. این‌ها در دهه‌ی شصت در نظر بسیاری از عامه نکته‌های منفوری محسوب می‌شد. شاید به همین علل زندگی‌مان کم‌کم منزوی شد، چون نه به آن ور بام گرایش داشتیم و نه به این ور. اما من تربیت نشدم.

نمی‌توانستم درست فارسی صحبت کنم. برایم معلم گرفتند (آقای فتوت که رحمت خدا بر او باد)، در بیست روز خواندن و نوشتن را به من آموخت. بردندم که کلاس اول امتحان بدهم، قبول شدم. در عالم بچگی نمی‌توانستم ارتباطی بین فضای آموزشی فرنگ و این‌جا برقرار کنم. مسخره‌ام می‌کردند، دستم در نوشتن کند بود، معلم‌ها - که اکثرشان پزشک بودن پدرم را معادل ازدواج مجدد مادر خود می‌دانستند - برای تربیت من به شیوه‌ی خودشان هیچ کوتاهی‌ای نمی‌کردند؛ پس شاگرد درخشان مدرسه فرنگی شد شاگرد یاغی مدرسه این‌جایی. پسر بزرگ و نوه‌ی بزرگ خانواده‌ی پدری بودم و این یاغی شدن با انتظارات آن‌ها مناسبتی نداشت. اعضای خانواده هم - از روی شفقت - خیلی سعی‌ کردند مرا تربیت کنند ولی من تربیت نشدم.

یادم نمی‌آید که در طول تحصیل درس خوانده باشم، در عوض تقریبا همیشه با عمال نظام آموزشی درگیر بودم. بالاخره در سال‌های دبیرستان دو سال رفوزه شدم و نمره‌ی انظباطم به منهای ۱۷.۲۵ رسید، و خانواده‌‌ام متوجه شدند که امیدی به عاقبت تحصیلی من در این دیار نیست و بالطبع غصه خوردند. اما باز هم من تربیت نشدم.

نظام آموزشی رایج را تحقیر می‌کردم و فکری برای دانشگاه رفتن نداشتم. چند بار در کنکور شرکت کردم، نامنظم و دیمی، نتیجه‌ی یکی دوبارش نسبتا موفقیت‌آمیز بود؛ اما اصلا پی‌اش را نگرفتم. دفترچه‌ی خدمت نظام وظیفه گرفتم و به سربازی رفتم. شاید بتوان گفت که در طول دو سال سربازی در دشوارترین شرایط غیر جنگی بودم (نقاط مرکزی، پاسگاه‌هایی در مناطق حساس و زندان). با وضعیت موجود آن محیط درگیر می‌شدم و تاوانش را هم می‌دادم. عاقبت سر دو سال بدون اضافه خدمت ترخیص شدم اما باز هم تربیت نشدم.

بعد از دوران نوجوانی، چند رابطه‌ی بالغانه با جنس مونث داشتم که نتیجه آن لااقل در یک مورد افتضاح بود و تاثیرش بر روانم سایه‌انداخت. نمی‌دانم اشتباهم در کدام قسمت‌ها بود، اما بسیار متاسف بوده و هستم که روابط باعث تیره‌گی روان دو انسان می‌شد. حتی به قیمت ضربه‌ی عاطفی هم نمی‌توانستم از بعضی چیزها کوتاه بیایم، و بنابر این باز هم تربیت نشدم.

در یک سفر کاری به تهران ماندن در این شهر را انتخاب کردم. مشتی اثاثیه مستعمل که به درد سمسار هم نمی‌خورد، از مشهد آوردم و در آپارتمان کوچکی ساکن شدم. هیچ تجربه‌ای از زندگی در آپارتمان و اجاره‌نشینی نداشتم. برای همین خودکشی یک همسایه، فریادهای آن دیگری برسر پسران کوچکش (که روی صندلی چرخ‌دار زجه می‌زد و همزمان به شوهرش که ترکش کرده بود نفرین می‌کرد)، خانم‌هایی که انگار در زندگی شخصی چندان متعارف نبودند و منت‌های نسبی صاحب‌خانه برایم تازگی داشت. اما طاقت آوردم و کوتاه نیامدم، و من تربیت نشدم.

تهران را بلبشوی عظیم الجثه‌ای می‌دیدم که طمع، آشفتگی، دهاتی‌بودن و تازه‌به‌دوران رسیدگی پابه‌پای هم در آن می‌تاخت. نه تغییری در لهجه‌ام دادم، نه پی خرید خانه با وام مسکن در حوالی کرج افتادم، نه توانستم با مناسبات پوشالی رایجش کنار بیایم. بعد تجربه‌ی کار در دو جا، با یکی از دوستان نزدیکم برآن شدیم که دفتری کوچکی برپا و مستقلا برای خودمان کار کنیم. خواستم همه چیز اصولی و قانونی باشد، از حساب‌سازی و تقلب خبری نباشد، حق بیمه‌ها پرداخت شود، رشوه و باج سبیل پرداخت نشود، پول نزول و ربا نجس باشد... یک سال و نیم این طور طاقت آوردیم و عاقبت جدا شدیم. هنوز بار مالیاتی که برای‌مان بریده بودند (آن هم از روش‌هایی مثل رد کردن قبض تلفن) بر دوشم است. ساعت‌ها در راهروهای دارایی دویدم و تقریبا هیچ کسی را پیدا نکردم که بتوانم متقاعدش کنم، حتی به دفتر رییس جمهور نامه‌زدم، اما فایده نکرد. و من تربیت نشدم.

پرحرفی کردم و سرت را درد آوردم. می‌دانی که معمولا زیاد از خودم صحبت نمی‌کنم، بدان که یک متر قبر در این دنیا ندارم و تنها مرکبم، یک دوچرخه‌ی نازنین است که باید بیشتر با آن اخت شوم. من و همسرم بچه‌دار نشدیم چون احساس کردیم که چیزی برای عرضه به بچه نداریم؛ اگر زمانی داشتیم، بچه‌ی بی‌سرپرست نازنین فراوان است. بسیار بسیار راضی و شاکر هستم از چیزهایی که خداوند از روی لطف به ما داده است. تصور می‌کنم که با تلاشی که همسرم در راه کار مورد علاقه‌اش می‌کند، روزی حتما کامیاب خواهد شد، و امیدوارم که به لطف خدا چنین شود.

من تربیت نمی‌شوم، خصوصا توسط جناب‌عالی. تعرضی به کسی ندارم، سرم به کار و زندگی خودم گرم است و به دنیاهایی که خیلی دوستشان دارم، توصیه می‌کنم که تو نیز چنین باشی. هم فکر و هم شان تو فراوان است، اما در این معرکه که بازارش هر روز داغ‌تر می‌شود، حاضر به شرکت نیستم. به کار خودت برس و سعی نکن مرا تربیت کنی.

هیچ گاه فکر نکنیم که خیلی یگانه و منحصر به فرد هستیم، چون دنیای آدم‌ها به شکل عجیبی شگفت‌آور و تو در تو است. امکان دارد که پس از شفاف‌شدن دیوار اتاق ما و همسایه به مدت ده دقیقه، متوجه شویم که هیچ چیز خاصی نیستیم.

هر گاه احساس اعجوبه بودن کردید، یادتان باشد که انسان قائم به غفلت است.

حکایتی تعریف می‌کنند از شرکت اپل، که نمی‌دانم راست است یا نه اما در رساندن منظورم کمک می‌کند: روزی کسی به یکی از مدیران شرکت طعنه می‌زند که «خودتان را مسخره کرده‌اید؟ با پنج درصد سهم فروش بازار کامپیوتر چه دارید که بگویید؟». مدیر در پاسخ بلافاصله می‌گوید: «بلی پنج درصد از خریداران کامپیوتر سراغ ما می‌آیند، اما دقت کنید که از کدام پنج درصد صحبت می‌کنیم!».

دیشب  که دوست نویسنده‌ام، امیر قادری، گفت که مطالب «مجازی بودن‌» را پیگیرانه تعقیب می‌کند، بی‌اختیار یاد ماجرای مذکور افتادم. بودن و مجازی بودن وارد چهارمین ماه فعالیت دوره‌ی جدید خود شده و اکثر خوانندگانش از جنس همان پنج درصد هستند، این نکته برای من مایه‌ی مباهات و دلگرمی است.

مثل همیشه تشکر می‌کنم از بازدید، خواندن و اظهار نظرتان که باعث شده در طول سه ماه نزدیک به صد مطلب برای این وبلاگ آماده و منتشر شود. شما به گسترش فضای فکر کردن کمک و بساط گفت‌وگو را رنگین می‌کنید.

مشغولیت گاهی فرصت تامل را می‌گیرد. خصوصا در آدم‌های متوسط که کوچک‌ترین فشارکاری‌ای مشغولیت تلقی می‌شود! زمانی که تامل نباشد، حرفی برای زدن نیست. زمانی که حرفی برای زدن نباشد، پستی برای ارسال هم پدید نمی‌آید.

توضیح: ممکن است حرفی برای زدن نداشته باشید، اما خودتان فکر کنید که دارید.

آقای علی دلیر عبدی نیا در وبلاگ پاکیزه‌اش به مجازی بودن لینک داده‌است. چرا این را می‌نویسم؟ آقای علی هیچ اشاره‌ای به لینک‌دادنش نکرده و من اتفاقا متوجه این کار شدم. این نگارنده از چنین استقلال و گریز از بده‌بستانی خیلی خوشش می‌آید و خواست در یک پست نصفه نیمه مراتب احترام و ارادت خودش را به دوست نادیده زمین‌شناسش اعلام کند.

در این که آی‌فون اپل محصول مهم و جذابی است،‌ حرفی نیست.

رابط کاربری و صفحه‌ لمسی منحصر به فرد در جعبه‌ای زیبا، هوش از سر خریداران می‌رباید. اما نسل فعلی این دستگاه در اصل تحت قرارداد سرویس‌دهندگان مشخصی به فروش می‌رسد. مثلا در آمریکا ای‌تی اند تی عرضه‌کننده‌ی انحصاری سرویس آی‌فون است. در این حالت اصطلاحا می‌گویند که دستگاه قفل است، یعنی قابل استفاده با سرویس‌های دیگر نیست.

اما کسانی پیدا شدند و نظر به بازار داغ آی‌فون، قفل آن‌ را به روش‌های مختلفی برداشتند. البته امکان دارد که با هر به‌روز کردن نرم‌افزاری آی‌فون، این قفل - یا حتی خود دستگاه - دچار مشکلات جدی شود.

فروشندگان ایرانی با مشاهده این اوضاع، اقدام به وارد کردن آ‌ی‌فون کردند، قیمتی که آن‌ها در روزهای اول روی دستگاه گذاشتند بیش از یک میلیون و صد هزار تومان بود. البته صحبت از زمانی است که قیمت رسمی ۶۰۰ دلار آمریکا تعیین شده بود. زمانی که اپل قیمت را دویست دلار کاهش داد، قیمت بازار تهران به هفتصد/هشتصد هزار تومان رسید. این روزها قیمت چیزی میان ششصد و ششصد و پنجاه هزار تومان است، حدس می‌زنم که در ماه آینده قیمت به چیزی بین پانصد تا پانصد و بیست سی تومان برسد. خوشمزه این جاست که آی‌پاد تاچ ۱۶ گیگا بایتی (که هم قیمت آی‌فون است) را می‌توان به چهارصد و هشتاد هزار تومان خرید، و با توجه به حافظه نستبا زیاد و دارا بودن امکانات غیر مخابراتی آی‌فون، خرید معقول‌تری به نظر می‌آید.

اما بحث من سر چیز دیگری است، آی‌فون در ایران به چه دردی می‌خورد؟ چند درصد از قابلیت‌هایش قابل استفاده است؟ نقشه گوگل، منشی تلفنی بصری، وب و ایمیل، خرید موسیقی از فروشگاه آی‌تیونز و... با سرویس‌های مخابراتی موبایل موجود، کاملا بلا استفاده هستند.

جسارتا؛ یک میلیون تومان دادن برای یک گوشی که فقط صفحه‌ی لمسی‌اش کارآمد و چشم‌ربا است و استفاده حداقلی از آن، بیشتر نشان از نوعی تمنای جلب‌توجه دارد. زیرا اگر صحبت عشق به فناوری در میان باشد، این عشق با این خرید کامیاب نخواهد شد!

یکی از کلماتی که در رساندن منظور خیلی کمکم می‌کند، آقا موچول است (ساخته‌ی خودم).

آقا موچول یک لوس از خود راضی است که چون مامانش فکر می‌کرده که فرزند مهمی دارد، امر بر او مشتبه شده است. او به شکل مسخره‌ای قیافه می‌گیرد، گنده گنده اما کاملا بی‌معنی سخن می‌گوید، همچنین سعی می‌کند که کلمات ادبی و رسمی به کار ببرد، اما غالباً به صورت غلط.

آقا موچول شغل مشخصی ندارد، گاهی در دم و دستگاه پدرش فعال است، اما دوست دارد ریاست کند و نظرات ابلهانه‌اش را به حرفه پدری بچسباند و این خودش باعث کلی دردسر و جنگ و دعوا می‌شود. اگر آقا موچول سفر خارجی رفته باشد، آناتالیا و دبی را معمولا دیده است. او دوست دارد پشت کامپوتر بنشیند اما گونه‌ی کتاب‌خوان آن کمتر دیده می‌شود. آقا موچول به احتمال خیلی قوی به دانشگاه رفته (بیشتر دانشگاه آزاد) و دوست دارد که مدام از عقب‌ماندگی «ما» و تاثیر حکومت در آن صحبت کند.

شناسایی سریع: موچول‌ها معمولا هنگام ورود چیزی مثل کنترل باز کردن در ماشین، یا قاب ضبط ماشین یا دسته کلید در دست دارند. در سلام علیک با ناشناس متبخترند و مورد توجه قرار گرفتن در جمع را خیلی دوست دارند.

از ماه رمضان تا حالا، ضعیف‌ عمل‌کرده‌ام. دور و برم پر است از کارهای انجام نشده، شاید علت تغییر نشانی محل کارم است. قبلا خیلی نزدیک بود و الان دیگر نزدیک نیست، و خوب من که با آن مسیر عادت‌هایم را تنظیم کرده بودم حالا نتوانسته‌ام عوضش کنم. بیش از یک ماه از وضعیت فعلی گذاشته و هر روز فکر می‌کنم فردا روز عمل است، ولی فردایش اقدام چندان کارسازی برای تغییر وضع نمی‌کنم. یکی دو روزی است که سرما هم خورده‌ام و اوضاع پیچیده‌تر شده و در ضمن بهانه پیدا کرده‌ام برای عقب انداختن‌های بیشتر.

اعتراف می‌کنم که هنوز نتوانسته‌ام عادات خواب و غذایم را مناسب وضعیت و سن و سالم تغییر دهم. با این همه ایمان دارم که همه‌ی ما با کمی سعی می‌توانیم به کارهایی که مقدمه‌ی یک زندگی سالم به دردبخور است، عامل و معتقد باشیم (یک ذره هم شعار نیست!). به نظرم اگر چنین فکر نکنیم، هوا خیلی پس خواهد شد و مشکل روحی و جسمی دست به دست هم خواهند داد تا زندگی‌ را کلا به هم بریزند.

در آستانه هزارمین بازدید
بازهم از شما ممنونم که چیزهایم را می‌خوانید و گاهی نظرتان را هم می‌نویسید، این باعث می‌شود که احساس کنم با کسانی گفتگو می‌کنم که حرف هم را تا حدودی می‌فهمیم. و خوب حکایت مزیات همدلی بر چیزهای دیگر را خودتان می‌دانید.

بالاخره نسخه‌ی جدید سیستم عامل اپل به بازار عرضه شد. نسخه ۱۰.۵ او اس تن، موسوم به لئوپارد (یوزپلنگ)، با سیصد قابلیت جدید قرار است زندگی دیجیتالی کاربران را آسوده‌تر کند. همان طور که می‌دانید نسخه رسمی‌ای برای رایانه‌های غیر مکینتاش وجود ندارد، و این شاید یک دریغ بزرگ باشد.

اپل برخلاف تصور، شرکتی است که بنای موفقیت‌هایش بر نرم‌افزار گذاشته شده، و مدعی است که برای این سخت‌افزار تولید می‌کند که سخت‌افزارهای موجود در بازار معمولا ناکارآ و مزخرف هستند. جالب این‌جاست که اکنون بیشتر محصولات اپل - حتی آی‌پاد تاچ و آی‌فون - از نسخه‌های مختلف سیستم‌عامل او اس تن بهره می‌برند. و این یک موفقیت خیلی بزرگ برای اپل است و هزینه‌های توسعه و پشتیبانی را به شکل قابل توجهی پایین می‌آورد.

دوستانم مرا طرفدار سینه‌چاک اپل می‌دانند، در صورتی که من شاید بیشتر از همه‌ی آن‌ها از ضعف‌های اپل خبر دارم و باید اعتراف کنم ضربه‌هایی نیز از محصولات اپل خورده‌ام. اما علت گرایش فعلی من به اپل‌جات (!) این است که تجربه‌ام نشان می‌دهد که محصولات اپل زمانی که کار می‌کنند، آرامش‌بخش‌تر و مطمئن‌تر هستند. این آرامش خیال چیزی است که من به ندرت در ویندوز تجربه کرده‌ام، و متاسفانه ویندوز خیلی اوقات مرا معطل، مایوس و حتی عصبی می‌کند.

قول می‌دهم به محض این‌که نسخه قابل اعتماد و کاربرپسند و خلوتی از ویندوز عرضه شود که او اس تن را پشت سر گذارد، بی‌تردید از سیستم عامل اپل دست بکشم. گرچه می‌دانم فعلا همیشه نیاز دارم که یک رایانه ویندوزی هم داشته باشم!

وبلاگ‌ها معمولا با انتظار زیادی آغاز می‌شوند. گاهی صاحبان آن‌ها سعی می‌کنند با تبلیغ در بخش نظرات در وبلاگ‌های شناخته شده و پیشنهاد تبادل لینک وبلاگ خود را به سرعت اشاعه دهند. گروهی دیگر سعی می‌کنند با پرداختن به موضوع‌های پرطرفداری چون جوک، زنگ و برنامه موبایل، داستان‌های عاشقانه، خاطرات و خیال‌پردازی‌های ج‌.‌ن.‌س‌.ی و امثال این‌ها، مخاطبان زیادی جلب کنند. تعداد نظراتی که برای پست‌ها گذاشته می‌شود یکی از جذاب‌ترین اهداف چنین وبلاگ‌هایی است. گاهی هم نظردهندگان در گذاشتن نظر اول برای یک وبلاگ پرطرفدار مسابقه دارند!

بسیاری از وبلاگ‌ها مثل تب‌تند،‌ زود عرق می‌کنند و از شور و حال می‌افتند. این پدیده خصوصا برای وبلاگ‌هایی که نویسنده آن مطالب اختصاصی عرضه می‌کند، بیشتر اتفاق می‌افتد. درست است که مخاطب‌داشتن دوست داشتنی است، اما مخاطب انتظارهایی از صاحب وبلاگ دارد: او تنوع می‌خواهد، مطلب جدید و جذاب می‌خواهد، و دوست دارد در دقایقی که وبلاگی را می‌خواند صفا کند.

«بودن و مجازی‌بودن» در حال حاضر به طور متوسط روزی پانزده تا بیست خواننده دارد، نظرگذاری برای هیچ مطلبی از سه چهار نمی‌گذرد، به غیر از چند دوست و آشنا کسی به آن لینک نداده، هیچ گاه تبلیغی برای آن نکرده‌ام و نگارنده‌ی مشهوری هم ندارد که شهرت پیشینش سبب پرطرفدار شدن نوشته‌هایش شود. با این تفاسیر من از تعداد خوانندگانم راضی‌ هستم، حدس می‌زنم حدود ده بازدیدکننده روزانه به شکل منظم به نوشته‌هایم سر می‌زنند و از بابت داشتن مشتری دائم، شادمانم.

تنها نگرانی من این است که کفگیرم به ته دیگ بخورد و به مزخرف‌گویی‌های کسل‌کننده بیفتم و این چند خواننده عزیز را از کف بدهم. امیدوارم این اتفاق خیلی زود نیافتد؛ اگر تا کنون نیافتاده است.

یکی از مهم‌ترین اعیاد مسلمین و مهم‌ترین روزهای سال را به اهلش تبریک عرض می‌کنم، برای رمضان آینده امیدوارم همگی آدم‌های بهتری شده باشیم.

همان طوری که انتظار می‌رفت، شرکت اپل حدود ده روز گذشته خط محصولات آی‌پاد را تماماً نو و نوار و مدل‌های جدیدی عرضه کرد:

آی‌پاد شافل فقط در رنگ‌بندی تفاوت کرد، همچنین یک محصول قرمز^× به آن اضافه شد.

آی‌پاد نانو دوباره طراحی شده و وارد نسل سوم شد، سری جدید نانو قادر به پخش فیلم و اجرای بازی است و قابلیت سیر در جلد آلبوم در آن تعبیه شده است (اپل به این قابلیت می‌گوید Cover Flow).

آی‌پاد عادی، با پسوند کلاسیک نام‌گذاری و با بدنه‌ی آلومنیومی عرضه شد، با ظرفیت‌های ۸۰ و ۱۶۰. به اضافه قابلیت سیر در جلد آلبوم و یک رابط کاربری جدید.

اما محصول شاخص جدید «آی‌پاد تاچ» است. این آی‌پاد خیلی شبیه «آی‌فون» است، درواقع تقریباً تمام قابلیت‌های آی‌فون را دارد، به‌جز امکان تماس تلفنی. اپل با در نظر گرفتن فروش خارق‌العاده آی‌فون، عناصر جذاب آن را حفظ کرده و آی‌پاد تاچ به بازار عرضه کرده و به رقبا ضرب‌شست محکمی نشان داده‌است.

اما اتفاق جالب‌توجهی که افتاد، پایین‌آوردن چشمگیر قیمت آی‌فون بود. در یک حرکت غیر منتظره قیمت آی‌فون ناگهان دویست دلار ارزان شد، و در عین حال نوع چهار گیگا بایتی از خط تولید حذف گشت. گروهی از خریداران سابق آی‌فون از قیمت‌گذاری جدید خشمگین شدند و مراتب اعتراض خود را در وب منتشتر کردند و توسط ایمیل به استیو جابز - مدیر عامل اپل - منتقل کردند. جابز در فاصله بیست و چهار ساعت خطاب به این مشتریان نامه‌ای منتشر کرد؛ در این نامه ضمن توجیه این کاهش قیمت، به خریداران قبلی وعده صد دلار تخفیف در خرید محصولات جدید اپل، هنگامی که مستقیما از اپل خریداری شوند، داد. روز گذشته شرکت اپل این وعده را عملیاتی و راه‌استفاده از آن را منتشر کرد.

حرکت استیو جابز نشان می‌دهد که در دنیای امروز حتی اگر از یک محصول - در این‌جا آی‌پاد - بیش از صد میلیون عدد هم فروخته باشید، و محصول دیگرتان - آی‌فون - ظرف مدت هفتاد و چهار روز، یک میلیون عدد خریداری شده باشد، بازهم باید حواس‌تان در رفتار با مشتری جمع باشد و پایگاه مشتریان خود را با چند و دندان هم که شده حفظ کنید. مشاوران جابز حتماً به او گوشزد کرده‌اند که وعده‌ی او به معنی از دست دادن میلیون‌ها دلار پول است، اما او احتمالا با خود فکر کرده: این خرجی است که باید برای حفظ اعتماد بکنیم.

(توضیح ×: محصول قرمز نامی است که یک موسسه خیره در ائتلاف با شرکت‌های نامدار و معتبر بانی آن شده و طبیعتاً به رنگ قرمز عرضه می‌شود. خاصیت خرید محصول قرمز این است که قسمتی از پولی که مشتری می‌پردازد صرف امور خیریه در آفریقا می‌شود).